Jest taki moment na korepetycjach, który powtarza się co roku. Uczeń mówi, że rozwiązał cały rozdział, a przy sprawdzianie z tego samego materiału stoi nad kartką bezradny. Nie kłamie i nie jest leniwy. Po prostu robił coś, co wygląda jak nauka, ale nią nie jest.

Rozwiązywanie zadania z otwartym rozwiązaniem obok to czytanie, nie ćwiczenie. Mózg rozpoznaje kolejny krok, kiwa głową i uznaje temat za znany. Kiedy kartka jest pusta i nikt nie podpowiada pierwszego ruchu, okazuje się, że tego ruchu nigdy nie wykonywałeś samodzielnie.

Pierwsza zmiana: zamknij rozwiązanie i daj sobie trzy minuty na pusty start. Jeśli po trzech minutach nie wiesz, co zrobić, zerknij tylko na pierwszą linijkę, zasłoń resztę i próbuj dalej. Ten dyskomfort pierwszych trzech minut to dokładnie ten mięsień, którego potrzebujesz na sprawdzianie.

Druga zmiana: prowadź zeszyt błędów. Nie zeszyt z zadaniami, tylko z błędami. Jedna strona, trzy kolumny: co zrobiłem, co było poprawnie, dlaczego się pomyliłem. Po dwóch tygodniach zobaczysz, że Twoje pomyłki to nie pięćdziesiąt różnych rzeczy, ale trzy lub cztery powracające schematy. Trzy schematy da się naprawić.

Trzecia zmiana: mieszaj działy. Dwadzieścia zadań z jednego wzoru pod rząd trenuje przepisywanie wzoru, nie wybieranie metody. Zrób pięć zadań z procentów, pięć z geometrii i pięć z równań w jednym posiedzeniu. Będzie trudniej i wyniki będą słabsze, i o to właśnie chodzi, bo na sprawdzianie zadania też nie są posortowane.

Czwarta zmiana: wracaj po tygodniu. Weź jedno zadanie, które tydzień temu sprawiło Ci kłopot, i rozwiąż je od nowa bez zaglądania w notatki. Jeśli idzie gładko, materiał naprawdę został. Jeśli nie, właśnie oszczędziłeś sobie miłego złudzenia dzień przed sprawdzianem.

Nauka według tych czterech zasad jest mniej przyjemna od przepisywania rozwiązań i zajmuje mniej czasu, niż myślisz. Godzina tygodniowo w tym trybie daje więcej niż trzy godziny kiwania głową nad gotowymi przykładami.